Podczas wojny polsko-bolszewickiej oznaczone biało-czerwonymi szachownicami samoloty wielokrotnie zwracały na siebie uwagę wyższych dowódców frontowych. Świadectwem tego są liczne rozkazy pochwalne kierowane pod adresem poszczególnych formacji lotniczych, a także ich dowódców i niektórych oficerów.
Zgrupowaniem lotniczym, które doczekało się szczególnie wielu ciepłych słów ze strony sztabów polskich związków operacyjnych był III. Dywizjon Lotniczy. Zwrócił on na siebie uwagę co najmniej dwukrotnie – po raz pierwszy na przełomie maja i czerwca 1920 roku, podczas walk z bolszewickimi pociągami pancernymi na Podolu, a po raz drugi w sierpniu 1920 roku, gdy zmagał się z 1. Armią Konną na przedpolach Lwowa.
Zwłaszcza druga z wymienionych akcji należy do ścisłego grona najbardziej spektakularnych działań początkowego okresu istnienia polskich Wojsk Lotniczych. Dziś świadomość o tej jednej z pierwszych chwil chwały biało-czerwonych skrzydeł jest stosunkowo niewielka. Niniejsza książka powstała właśnie z myślą o tym, by przypomnieć o poświęceniu personelu latającego i technicznego Wojsk Lotniczych w sierpniu 1920 roku, gdy niepodległość II Rzeczypospolitej zdawała się być zagrożona.