3 marca 1890 roku w Lubaczowie urodził się Karol Friser. Ukończył gimnazjum klasyczne w Sanoku, później rozpoczął studia na wydziale prawa i ekonomii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 1912 roku został jego absolwentem. 31 sierpnia 1914 roku otrzymał powołanie do armii austro-węgierskiej. Służył początkowo w artylerii i piechocie. Następnie przeniesiony do lotnictwa. Po przeszkoleniu latał jako obserwator w 101. i 102. Kompanii Lotniczej. W latach 1917-1918 był dwukrotnie zestrzeliwany. Po raz pierwszy przez własną artylerię, a po raz drugi (we wrześniu 1918 roku) przez nieprzyjacielskiego lotnika myśliwskiego. Ciężko ranny trafił do szpitala, gdzie spędził resztę wojny. 1 listopada 1918 roku mianowany przez Radę Regencyjną komendantem Lubaczowa. Wkrótce wszedł w skład 3. Eskadry Bojowej (późniejszej 7. Eskadry Lotniczej) na lotnisku w Krakowie. W połowie listopada wraz z sierż. pil. Józefem Cagaskiem odleciał do Lwowa. Wykonywał loty bojowe w składzie eskadry oblężonego Lwowa. W końcu miesiąca do Lwowa przybyła cała 7. Eskadra Lotnicza, a Friser powrócił do jej składu, obejmując stanowisko oficera taktycznego. Od kwietnia 1919 roku był oficerem w dowództwie II. Grupy Lotniczej w Przemyślu (późniejszego II. Dywizjonu Lotniczego). 20 czerwca 1920 roku został dowódcą II. Dywizjonu Lotniczego, a dokładnie miesiąc później – oficerem taktycznym w szefostwie lotnictwa 3. Armii. W 1924 roku awansowano go do stopnia majora. W następnym roku skierowany do Lwowa, gdzie piastował stanowiska zastępcy dowódcy pułku i dowódcy I. Dywizjonu Liniowego. W 1927 roku otrzymał przeniesienie do Departamentu Lotnictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych. W kwietniu 1930 roku trafił do 3. Pułku Lotniczego, w którym objął stanowisko komendanta bazy lotniczej. Pięć lat później awansowano go do stopnia podpułkownika, a w 1937 roku przeniesiono na stanowisko zastępcy dowódcy I. Grupy Aeronautycznej. W marcu 1939 roku stanął na czele Służby Portów Lotniczych. Po wybuchu drugiej wojny światowej starał się przygotować lotniska odwrotowe w rejonie Lublina, Lwowa i Kosowa. 17 września przekroczył granicę z Rumunią i został internowany w obozie dla oficerów w Călimănești. Przy trzeciej próbie uciekł z obozu i pod zmienionym nazwiskiem rozpoczął pracę w polskim konsulacie w Bukareszcie. Od stycznia 1940 roku kierował ewakuacją polskich lotników do Francji. W kwietniu sam przedostał się nad Sekwanę, a później do Wielkiej Brytanii. Był m.in. delegatem Inspektora Lotnictwa przy kadrze lotnictwa polskiego w Blackpool. Później przewodniczył komisji selekcyjnej personelu latającego dla kandydatów do lotnictwa. Na tym stanowisku pozostał do końca wojny. W 1947 roku powrócił do Polski. Osiedlił się w Gdańsku. Zmarł 27 grudnia 1982 roku.
