20 października 1890 roku w Białopolu pod Berdyczowem urodził się zasłużony oficer polskiego lotnictwa Juliusz Gilewicz. W 1909 roku otrzymał świadectwo maturalne, po czym rozpoczął studia na Uniwersytecie Kijowskim. W 1915 roku powołany do armii rosyjskiej i skierowany na kurs pilotażu. Latał w 3. Oddziale Lotniczym. Od 1917 roku w I Korpusie Polskim gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego. Trafił do niemieckiej niewoli, z której zbiegł w głąb Rosji. Wcielony do Armii Czerwonej. Został dowódcą 3. Oddziału Lotniczego Artylerii. W lipcu 1919 roku zdołał uprowadzić samolot i przedostać się na polską stronę linii frontu. Otrzymał stanowisko szefa pilotów w 6. Eskadrze Lotniczej. Następnie przeniesiony do 5. Eskadry Lotniczej, której został dowódcą. Odznaczył się szczególnie podczas akcji spowalniania 1. Armii Konnej Siemiona Budionnego na przedpolach Lwowa w sierpniu 1920 roku. Wkrótce przeniesiony na stanowisko dowódcy 18. Eskadry Wywiadowczej, a następnie – I Ruchomego Parku Lotniczego. Po wojnie zweryfikowany jako kapitan. W latach 1922-1924 w Wyższej Szkole Pilotów w Grudziądzu. W 1924 roku przeniesiony do 4. Pułku Lotniczego w Toruniu i awansowany do stopnia majora. Brał udział w obu rajdach alpejskich (zarówno grupy płk. Aleksandra Serednickiego w 1924, jak i grupy gen. Włodzimierza Zagórskiego w 1925 roku). W 1926 roku zajął się organizacją dywizjonu myśliwskiego w 4. Pułku Lotniczym. Później przeniesiony na stanowisko kwatermistrza pułku. Z kolei w 1929 roku objął dywizjon szkolny w 5. Pułku Lotniczym w Lidzie. W 1933 roku został komendantem bazy 4. Pułku Lotniczego. W 1937 roku przeniesiony w stan spoczynku. Podjął pracę w Polskich Liniach Lotniczych „Lot”. W czasie drugiej wojny światowej w Związku Walki Zbrojnej. W styczniu 1942 roku aresztowany przez Gestapo i osadzony w obozie koncentracyjnym w Auschwitz. Działał w obozowej konspiracji. Zdemaskowany i skazany na śmierć. Rozstrzelany w październiku 1942 roku.
