Na początku lat 20. w Polsce istniały trzy pułki lotnicze: 1. w Warszawie, 2. w Krakowie i 3. w Poznaniu. Dopiero w 1924 roku powstał kolejny pułk w Toruniu, a w kolejnym roku dwa następne utworzono w Lidzie i Lwowie. Wszystkich polskich lotników wojskowych (tak czynnych, jak i rezerwy) w latach 1921-1925 podzielono między te właśnie pułki lotnicze. 3. Pułk Lotniczy w Poznaniu był obok pułku warszawskiego jednym z największych. W jego składzie nie brakowało wybitnych indywidualności. Reprezentantów poznańskiego pułku lotniczego widzimy w czasie Lotów Okrężnych w Polsce w latach 1922 i 1923. Na Bristolach F.2B Fighterach w 1922 roku udział w zawodach wzięli kpt. pil. Mieczysław Szczudłowski, por. pil. Tadeusz Miśkiewicz i ppor. pil. Walerian Górecki. W następnym roku „Poznań” reprezentowali: kpt. pil. Witold Prosiński, kpt. pil. Franciszek Jach, por. pil. Tadeusz Jarina i por. pil. Stanisław Pawluć. Pilotów z 3. Pułku Lotniczego nie zabrakło też w „rajdzie alpejskim i pirenejskim” gen. bryg. Włodzimierza Zagórskiego w 1925 roku. Z poznańskiego pułku udział w zawodach wzięli kpt. pil. Tadeusz Jarina oraz por. pil. Stanisław Pawluć. Znaczenie poznańskiego ośrodka dla polskiego lotnictwa w latach 1921-1925 nie kończyło się jednak na spektakularnych przelotach i rajdach. Poznańskich lotników skupiała organizacja promocji lotnictwa pod nazwą „Związek Lotników Polskich”. Do tego w Poznaniu funkcjonowały przedsiębiorstwa komunikacji lotniczej – „Aero-Targ”, a później „Aero”. Oficerowie i żołnierze poznańskiego pułku lotniczego angażowali się w rozwój szybownictwa. Wreszcie to w warsztatach 3. Pułku Lotniczego powstał pierwszy polski samolot sanitarny. Między innymi te wątki zostały opisane w książce „Więcej niż piąta broń. Koncepcja użycia oraz funkcjonowanie polskiego lotnictwa wojskowego i cywilnego w latach 1921-1925”. Książka znajduje się w sprzedaży i można ją kupić na Allegro oraz na OLX.
