Wojna polsko-bolszewicka odcisnęła widoczne piętno na kształcie polskiego lotnictwa w całym okresie międzywojennym. Wystarczy wspomnieć o lotnictwie towarzyszącym, które stanowiło oczywistą odpowiedź na wykazane w czasie wojny z bolszewicką Rosją problemy z łącznością. Brak silnego przeciwdziałania w powietrzu niejako usprawiedliwiał wprowadzenie do sił zbrojnych powolnych i niemal bezbronnych samolotów. Jednak jeszcze na wiele lat przed utworzeniem w Polsce eskadr towarzyszących najwybitniejsi teoretycy użycia lotnictwa czerpali z doświadczeń wojny polsko-bolszewickiej. W oparciu o nie zadania lotnictwa widzieli przede wszystkim w rozpoznaniu. Był to punkt odniesienia, do którego nawiązywali publikujący na tematy lotnicze polscy oficerowie. Wobec pewnej nieadekwatności do polskich realiów Regulaminu lotnictwa z 1924 roku (będącego przetłumaczonym regulaminem francuskim) doświadczenia lat 1919-1920 miały swe znaczenie.
