29 września 1892 roku w Kołomyi urodził się polski lotnik Jan Mieczysław Michał Truczka. W stopniu podporucznika był w gronie polskich lotników, którzy w ciągu 1918 roku znaleźli się we Francji i stworzyli kadrowe podwaliny pod lotnictwo Armii Hallera. Można założyć, że do Polski przybył w charakterze obserwatora eskadry BR 59., czyli późniejszej 17. Eskadry Wywiadowczej. Wiosną 1920 roku, po śmierci kpt. pil. Jana Strwiąż-Smolnickiego, rozpatrywany jako nowy dowódca eskadry. Ostatecznie stanowisko otrzymał por. pil. Tadeusz Wereszczyński. Pod koniec 1920 roku Truczka pozostawał w dyspozycji Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego. Wkrótce trafił na etat 6. Eskadry Wywiadowczej, która wchłonęła 17. Eskadrę Wywiadowczą. W pierwszej połowie 1921 roku zatwierdzony w stopniu porucznika. Nie później niż w 1922 roku awansowany do stopnia kapitana. Przeszkolony w pilotażu, w 1923 roku otrzymał odznakę pilota (nr 565). Służył w Centralnych Zakładach Lotniczych. W połowie 1924 roku otrzymał przeniesienie do Departamentu IV Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych. W latach 1927-1928 w zarządzie Spółdzielni Mieszkaniowej Oficerów Lotników w Warszawie. W 1928 roku awansowany do stopnia majora. Pozostawał wówczas na etacie 2. Pułku Lotniczego w Krakowie. W 1929 roku był w gronie założycieli Związku Murmańczyków. W 1932 roku na etacie Centrum Wyszkolenia Podoficerów Lotnictwa w Bydgoszczy. We wrześniu 1939 roku ewakuował się do Rumunii. Trafił do niewoli niemieckiej. Przetrzymywany w Oflagu VIB Dössel. Dalsze losy nieznane. Był odznaczony Medalem Zwycięstwa Ententy (Médaille Interalliée).
