26 lutego 1897 roku w Brodach w Małopolsce (na południowy zachód od Krakowa) urodził się Stanisław Wojciech Pawłowski. Służył w Legionach Polskich. Ranny w bitwie pod Kostiuchnówką. Dostał się wówczas do rosyjskiej niewoli. Zbiegł i dotarł na ziemie polskie. W niepodległej Polsce wyszkolony na pilota. Pod koniec 1920 roku pełnił przez krótki czas funkcję instruktora w Niższej Szkole Pilotów w Bydgoszczy. Na początku 1921 roku wchodził w skład kadry oficerskiej 6. Eskadry Wywiadowczej. Później służył w parku lotniczym 2. Pułku Lotniczego w Krakowie oraz był adiutantem w II Dywizjonie Wywiadowczym, wchodzącym w skład krakowskiego pułku. W 1924 roku awansowany do stopnia kapitana. Od maja tego samego roku dowodził 14. Eskadrą Wywiadowczą, ale odszedł ze stanowiska najpóźniej w październiku. W tym czasie dowodził też krakowską szkołą mechaników lotniczych, a następnie objął eskadrę treningową w pułku. Uczestnik lotu grupowego 2. Pułku Lotniczego z Krakowa do Warszawy jesienią 1924 roku, lotniczej defilady z okazji rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja w 1925 roku, a przede wszystkim akcji sprowadzenia z Francji do Polski samolotów liniowych w lipcu 1925 roku. Od 1927 roku dowodził Dywizjonem Szkolnym Oficerskiej Szkoły Lotnictwa w Dęblinie. Zginął śmiercią lotnika w 1929 roku.
