W czasie wojny polsko-bolszewickiej polskie lotnictwo wojskowe było pogrupowane w ramach dywizjonów (do kwietnia 1920 roku nazywanych grupami). W każdym z nich znajdowało się od dwóch do pięciu-sześciu eskadr oraz ruchomy park lotniczy. Po wojnie polsko-bolszewickiej dywizjony zebrano w ramach pułków lotniczych. Zlikwidowano ruchome parki lotnicze, więc sprawami wyposażenia zajmowały się odtąd parki pułkowe. Pułki zgrupowano w najważniejszych polskich bazach lotniczych. W 1921 roku powstały trzy pierwsze: w Warszawie na lotnisku mokotowskim, Krakowie-Rakowicach i Poznaniu-Ławicy. W 1924 roku zlikwidowana została Szkoła Obserwatorów i Strzelców Lotniczych w Toruniu, a jej miejsce na toruńskim lotnisku zajął 4. Pułk Lotniczy. Z kolei w 1925 roku powstały 6. Pułk Lotniczy we Lwowie, częściowo w Lewandówce, częściowo w Skniłowie oraz 11. Pułk Myśliwski w Lidzie. Charakterystyka tych baz lotniczych znajduje się w drugim rozdziale książki „Więcej niż piąta broń. Między wojną a pokojem, organizacja, personel i sprzęt polskiego lotnictwa wojskowego w latach 1921-1925”.
