26 stycznia 1893 roku (pojawia się też data 25 stycznia 1893 roku) w Podłężu w Małopolsce urodził się Kazimierz Kubala. W 1914 roku powołany do armii austro-węgierskiej. Początkowo w piechocie, w 1916 roku skierowany na kurs obserwatorów balonowych. Brał udział w walkach pierwszej wojny światowej na froncie włoskim i albańskim. W listopadzie 1918 roku zgłosił się do krakowskiej bazy lotniczej. Jako obserwator latał w lwowskiej 2. Eskadrze Bojowej (późniejszej 6. Eskadrze Wywiadowczej). Po krótkim pobycie w Wojskowej Szkole Lotniczej w Warszawie i nieco dłuższym w Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego, oddelegowany do 59. Eskadry Lotniczej – dawnej eskadry BR 59. Od końca marca niemal do końca 1920 roku był oficerem taktycznym w III Dywizjonie Lotniczym. Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej zdemobilizowany. Od końca 1922 r. ponownie w służbie czynnej. Pracował w Centralnych Warsztatach Lotniczych w Warszawie oraz w Polskiej Misji Wojskowej Zakupów w Paryżu. Towarzyszył mjr. pil. Ludwikowi Idzikowskiemu w dwóch nieudanych próbach przelotu przez Atlantyk. Od 1930 roku pracował w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa. Wydalony z wojska za oskarżenia pod adresem stojącego na czele polskiego lotnictwa płk. pil. Ludomiła Rayskiego. W listopadzie 1933 roku wyjechał do Brazylii, gdzie zmarł 13 kwietnia 1976 roku.
