Jesień 1918 roku przyniosła odrodzenie państwa polskiego. Nie należy bagatelizować znaczenia układów międzynarodowych i woli przywódców światowych mocarstw, ale jednak Polacy odzyskali niepodległość głównie w wyniku własnego wysiłku zbrojnego. Na zachodnich rubieżach niezbędne było przeciwstawienie się Niemcom, na południu – Czechom, a na północnym wschodzie – Litwinom. Najcięższe boje toczyły się we wschodniej części młodego państwa. W 1919 roku rozpoczęła się wojna przeciw bolszewickiej Rosji, która w roku 1920 przybrała charakter dramatycznej walki o przetrwanie. Chronologicznie konflikt ten poprzedziła wojna polsko-ukraińska.
W wojnie z Ukraińcami chwalebny udział wzięło młode polskie lotnictwo. Tak jak cały proces walk o granice II Rzeczypospolitej zaczął się we Lwowie, tak samo polskie lotnictwo pierwsze loty bojowe wykonało nad stolicą Galicji. Pierwsze strzały w walkach o Lwów padły rankiem 1 listopada, a już cztery dni później polski samolot wystartował z lotniska Lewandówka i zrzucił kilka bomb na oddziały ukraińskie. Był to początek pięknej, ponad 100-letniej historii polskiego lotnictwa.
Celem niniejszej pracy jest przedstawienie udziału polskich Wojsk Lotniczych w wojnie polsko-ukraińskiej. Bohaterami tej historii nie mają być jednak samoloty, lecz przede wszystkim ludzie, którzy tworzyli to lotnictwo. Oficerowie, podoficerowie i żołnierze, którzy nadnaturalną odwagą i brawurą, całkowitym oddaniem sprawie, a także sumiennym wykonywaniem obowiązków przyczynili się do zwycięstwa II Rzeczypospolitej w konfliktach z Zachodnioukraińską Ukraińską Republiką Ludową i Ukraińską Republiką Ludową. Pasjonaci dziejów polskich skrzydeł bez trudu zauważą, że ci sami lotnicy odegrali później wielką rolę w działaniach lotniczych wojny polsko-bolszewickiej, a niektórzy z nich mieli znaczący wpływ na rozwój Wojsk Lotniczych w okresie dwudziestolecia międzywojennego.