Utarło się określenie, że ostatnie miesiące 1918 i początek 1919 roku to czas narodzin polskiego lotnictwa wojskowego. Używając tego samego języka, można byłoby stwierdzić, że lata 1921-1925 to „okres niemowlęctwa” wojskowej awiacji w Polsce. W tym czasie wprowadzono pierwszy regulamin, rozpoczęto produkcję samolotów (jeszcze licencyjną), udoskonalano organizację i zreformowano system szkolenia lotników. W pierwszej połowie lat 20. XX wieku narodziły się za to inne rodzaje polskiego lotnictwa: sanitarne, pasażerskie i rolnicze. W 1921 roku regularną komunikację lotniczą między Warszawą a Paryżem zaczęło Francusko-Rumuńskie Towarzystwo Żeglugi Powietrznej. W czasie Targu Poznańskiego w tym samym roku między Poznaniem a Gdańskiem oraz Warszawą kursowały samoloty przedsiębiorstwa Aero-Targ. W następnym roku Gdańsk z Warszawą i Lwowem połączyło towarzystwo Aerolloyd (później Aerolot). Wraz z upływem lat połączenia lotnicze uległy zagęszczeniu i w siatce polskiej komunikacji lotniczej znalazły się też Kraków i Łódź. Z Polski można było natomiast lecieć już nie tylko do Paryża (przez Pragę i Strasburg), ale także do Bukaresztu i Wiednia. Skromniej wyglądały narodziny polskiego lotnictwa sanitarnego. W 1924 roku w warsztatach 3. Pułku Lotniczego starego wywiadowczego Albatrosa C.X przebudowano na improwizowany samolot sanitarny. Z kolei w następnym roku Polska zakupiła we Francji pierwsze wyspecjalizowane samoloty sanitarne – Hanrioty HD.14 oraz Breguety XIVT. Również w latach 1921-1925 narodziło się polskie lotnictwo rolnicze, aczkolwiek jego początki były jeszcze skromniejsze. W 1925 roku przeprowadzono dwa doświadczenia z użyciem samolotu do zwalczania szkodników leśnych.
