Początki lotnictwa wojskowego w niepodległej Polsce datuje się zwykle na 5 listopada 1918 roku (czyli na niemal tydzień przed symboliczną datą odzyskania niepodległości!). Wtedy to, 5 listopada polski samolot wsparł żołnierzy na ziemi podczas toczonych przeciw Ukraińcom walk o Lwów. Podczas zmagań o wspomniane miasto doszło też do wielu innych interesujących epizodów, mających gigantyczne znaczenie dla przyszłości lotnictwa. Jeden z ciekawszych wiązał się z lotem łącznikowym wykonanym przez por. pil. Stefana Steca ze Lwowa do Warszawy. Na Hansa-Brandenburgu Steca było jego godło osobiste w postaci szachownicy lotniczej w polskich barwach narodowych. Na jednej burcie samolotu szachownica była biało-czerwona a na drugiej – czerwono-biała. W Warszawie na lotnisku mokotowskim malunki na samolocie Steca wzbudziły zainteresowanie ówczesnego zwierzchnika polskiego lotnictwa (szefa Sekcji Żeglugi Napowietrznej) płk. Hipolita Łossowskiego. Zadecydował on o wybraniu szachownicy znakiem rozpoznawczym polskiego lotnictwa wojskowego. Co ciekawe, Łossowski wskazał na szachownicę czerwono-białą, tzn. taką, gdzie lewe górne pole było czerwone. W latach 1921-1925 malowano szachownice zarówno w formie prawidłowej (czerwono-białe), jak i nieprawidłowej. Doskonale świadczą o tym zdjęcia. Z bogatą ikonografią na ten temat można się zapoznać w pracy „Więcej niż piąta broń. Między wojną a pokojem, organizacja, personel i sprzęt polskiego lotnictwa wojskowego w latach 1921-1925”.
